ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ!

Τα Aρχαία Eλληνικά όπλο κατά της δυσλεξίας

Tης Aλεξανδρας Kασσιμη H εκμάθηση της Aρχαίας Eλληνικής, εκτός από μέσο διατήρησης της γλωσσικής παράδοσης, αποτελεί όπλο κατά της δυσλεξίας και άλλων μαθησιακών δυσκολιών, φαινόμενα που κάνουν έντονα την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τα συμπεράσματα τριετούς έρευνας του Aνοικτού Ψυχοθεραπευτικού Kέντρου και του Iνστιτούτου Διαγνωστικής Ψυχολογίας. Tα παιδιά που διδάσκονται μαθήματα Aρχαίων Eλληνικών αποκτούν σημαντικό πλεονέκτημα, έναντι αυτών που δεν παρακολουθούν, στην αντιγραφή σχημάτων, διάκριση γραφημάτων, μνήμη σχημάτων και εικόνων καθώς και στη δοκιμασία συναρμολόγησης αντικειμένων, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας. «Mαθαίναμε περισσότερα γράμματα όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο» λέει στην «K» ο 67χρονος Γιώργος Kαραντινός, συνταξιούχος μαθηματικός, ο οποίος εξομολογείται ότι «μέχρι σήμερα εξακολουθώ να χρησιμοποιώ όλους τους τόνους και τα πνεύματα σε όλα μου τα χειρόγραφα». Παράλληλα παραδέχτηκε ότι «όταν τα παιδιά μου έπρεπε να μάθουν τη χρήση τόνων και πνευμάτων στη γλώσσα, δυσκολεύτηκαν αρκετά, ενώ εμένα μου φαινόταν περίεργη η υπερπροσπάθεια που κατέβαλλαν για να μάθουν Aρχαία Eλληνικά». Oι σημερινοί μαθητές έρχονται σε επαφή με την Aρχαία Eλληνική γλώσσα στην πρώτη τάξη του γυμνασίου όπου κάνουν και την πρώτη τους γνωριμία με την... ψιλή, τη δασεία και την περισπωμένη. «Θα ξέραμε καλύτερα την αρχαία γλώσσα αν την μαθαίναμε από μικρότερη ηλικία, ενώ θα αποκτούσαμε καλύτερη αίσθηση της σύγχρονης γλώσσας και της ορθογραφίας» εκτιμά ο 17χρονος Γιώργος Δημητρίου, μαθητής B΄ Λυκείου, ο οποίος θέλει να σπουδάσει Φυσική. Kαι ο δύο κάνουν λόγο για την ευκολία με την οποία μαθαίνει ένα άτομο το πολυτονικό σύστημα σε νεαρή ηλικία, ενώ η έρευνα του Aνοικτού Ψυχοθεραπευτικού Kέντρου προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο. H εκμάθηση της ιστορικής ορθογραφίας, όπως αποδεικνύουν τα ευρήματα της μελέτης, συμβάλλει στη βελτίωση της ψυχοεκπαιδευτικής ανάπτυξης του παιδιού σε καίριους τομείς, όπως είναι οι αντιληπτικές και οπτικές ικανότητες, λειτουργίες που συνδέονται άμεσα με την εμφάνιση της δυσλεξίας. H έρευνα πραγματοποιήθηκε σε 50 (αγόρια και κορίτσια) παιδιά ηλικίας 6 έως 9 ετών, τα οποία φοιτούσαν σε δημόσια σχολεία της Aττικής και ανήκαν σε οικογένειες με κοινό μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο, ενώ παρακολουθούσαν παρόμοιες εξωσχολικές δραστηριότητες. Oι δύο ομάδες ήταν απόλυτα «συμβατές» μεταξύ τους, με μοναδική διαφορά ότι η μία παρακολουθούσε δύο ώρες εβδομαδιαίως μαθήματα Aρχαίων Eλληνικών. Tα παιδιά αξιολογήθηκαν πριν από την έναρξη του σχολικού έτους και μετά την ολοκλήρωσή του, και τα αποτελέσματα ήταν τα προαναφερόμενα. Aξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι μετά την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος, που δεν συνοδεύτηκε από καμία απολύτως επιστημονική μελέτη, καταγράφηκε μεγάλη αύξηση κρουσμάτων μαθησιακών διαταραχών.

ΠΛΗΡΩΝΕ ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ.....

Τα δέκα απίστευτα επιδόματα του Δημοσίου

Απίστευτο και όμως συμβαίνει στη χώρα μας…
Διαβάστε τα δέκα πιο κραυγαλέα επιδόματα που λαμβάνουν άτομα που εργάζονται στο Ελληνικό Δημόσιο.

10) Επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ): 690/μήνα σε 420 άτομα

09) Επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ): 420/μήνα σε 1987 άτομα

08) Επίδομα προπέλας (Λιμενικό): 840/μήνα σε 653 άτομα

07) Επίδομα κεραίας (ΗΣΑΠ): 1120/μήνα σε 329 άτομα...


06) Μεταφοράς φακέλου (Δημόσιο): 290/μήνα σε 6800 άτομα

05) Επίδομα παραλαβής – παράδοσης λεωφορείων: 450/μήνα σε 1100 άτομα

04) Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ): 310/μήνα σε 1790 άτομα

03) Επίδομα αποτελεσματικότερης διεκπεραίωσης υποθέσεων (Υπουργείο Δικαιοσύνης): 595/μήνα σε άγνωστο αριθμό ατόμων

02) Επίδομα Φαξ (ΔΕΗ): 870/μήνα σε 657 άτομα

01) Ετήσιο επίδομα χρήσης του κυλικείου, παρότι η χρήση των εστιατορίων των εγκαταστάσεων είναι δωρεάν (Όμιλος Ελληνικών Πετρελαίων) :120/μήνα Όλο το προσωπικό!!!

Αλήθειες και ψέματα για την δραχμή

Posted by ΚωνσταντίνοςFeature, Ελλάδα, Καζάκης, οικονομία, Οικονομία Ελλάδα, Ροή11/28/2011 06:31:00 μμ

• Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Τι θα γίνει έτσι και επιστρέψουμε στη δραχμή; Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ή θα γυρίσουμε στην λίθινη εποχή. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν αποκτήσουμε το ευρώ. Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, οι Έλληνες πριν το ευρώ κατοικούσαν στις σπηλιές και στα δέντρα, φορούσαν δέρματα, ζεσταίνονταν με κοπριές και έτρωγαν κουκουνάρια. Μιας και ποιος δεχόταν τότε την ξεφτιλισμένη πληθωριστική δραχμούλα;

Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία επιβίωνε – με όλα τα προβλήματά της – πολύ καλύτερα εκτός ευρώ παρά με το «ισχυρό ευρώ». Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας. Οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας ήταν σαφώς πιο εκτεταμένες και πιο πολύπλευρες απ’ ότι σήμερα που 3 χώρες ελέγχουν ουσιαστικά το εξωτερικό εμπόριό της.

Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.

Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.

Αυτά είναι τα γεγονότα. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε πάνω από 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ. Στην μεταπολίτευση χάρις στις τρεις επίσημες υποτιμήσεις και την τακτική της διολίσθησης, η δραχμή έχασε το 90% της αξίας της. Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;

Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην νομισματική Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.

Δεν υπάρχει «διεθνής λύση»

Το ίδιο και αμέσως μετά την απελευθέρωση όταν η Βρετανία επέβαλε την συμφωνία του Λονδίνου (1944) στην Ελλάδα με βάση την οποία η χρυσή λίρα λειτουργούσε ως βασικό γενικό ισοδύναμο της ελληνικής οικονομίας. Έτσι φτάσαμε να στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί μερικά εκατομμύρια δραχμές και ο μαυραγοριτισμός να σαρώνει. Αυτή η συμφωνία του Λονδίνου και η έκδοση κατόπιν της στρατιωτικής βρετανικής λίρας για το εσωτερικό της Ελλάδας, σηματοδότησε την δεύτερη περίοδο της κατοχής, την βρετανική κατοχή.

Οι παγκόσμιες κρίσεις του οικονομικού στερεώματος της αγοράς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν σε διεθνές επίπεδο. Εκτός κι αν αποζητάμε εμπόλεμες συρράξεις ανάμεσα στους ισχυρούς με οικονομικούς, είτε πολιτικούς όρους. Μόνο έτσι ξέρει η παγκόσμια αγορά να αναζητά διεθνείς λύσεις. Αυτό αποτελεί θέσφατο για όποιον έχει στοιχειωδώς μελετήσει τις μεγάλες περιόδους παγκόσμιας κρίσης από την εποχή της πρώτης Μεγάλης Ύφεσης του 1873-1896.

Η ανάγκη εθνικού νομίσματος, ειδικά για τις πιο ασθενικές οικονομίες, γεννήθηκε ως αδήριτη ανάγκη αντιμετώπισης και θωράκισης των εθνικών οικονομιών από τις παγκόσμιες κρίσεις και αναταράξεις των αγορών. Εντελώς ενδεικτικά μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρουμε ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακούς τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις: Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων. Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.

Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος από τους μεγάλους τραπεζίτες και χρηματιστές. Ο μεγαλοχρηματιστής Λέφινγουελ και συνεταίρος του Μόργκαν, όταν πρωτάκουσε τον Κέινς να προτείνει τόσο αιρετικές ιδέες, σχολίασε: « Ο Κέινς… φλερτάρει με περίεργους θεούς και προτείνει να εγκαταλείψουμε για πάντα τον χρυσό κανόνα και να τον αντικαταστήσουμε με ένα «κατευθυνόμενο» νόμισμα… είναι καλύτερα να έχουμε κάποια σταθερά παρά να παραδώσουμε τις υποθέσεις μας στην ευφυΐα των δημοσιολογούντων οικονομολόγων και των πολιτικών…» Εκεί βρισκόταν το κουμπί. Η αντικατάσταση του παγκόσμιου σταθερού νομίσματος με εθνικά «κατευθυνόμενα» νομίσματα με βάση τις ανάγκες των εθνικών οικονομιών, περιόριζε δραστικά τον έλεγχο από τους μεγάλους χρηματιστές και τραπεζίτες που λειτουργούσαν στην παγκόσμια αγορά. Κι αυτό ήταν κάτι αδιανόητο. Τι θα συνέβαινε αν γινόταν κάτι τέτοιο; Οι ουρανοί θα άνοιγαν και θα κατέστρεφαν τους ασεβείς! Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.

Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε λανθασμένα ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να τους το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πιστεύουν πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκούν και να κρατήσουν άλλη στάση από αυτήν που κρατούν.

«Ισχυρό ευρώ» και πόλεμος

Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ». Κι αυτό ήδη συμβαίνει με τον διορισμό τραπεζιτών επικεφαλής δοτών κυβερνήσεων, όπως έγινε στην Ελλάδα με τον κ. Λουκά Παπαδήμο και στην Ιταλία με τον κ. Μάριο Μόντι.

Η επινόηση του ευρώ

Ορισμένοι λένε ότι μπορεί η είσοδος στο ευρώ να ήταν λάθος, αλλά τώρα που μπήκαμε η έξοδος θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από κάτι τέτοιο. Το ευρώ αποτελεί μια χρηματοπιστωτική επινόηση που δεν βασίζεται, ούτε απηχεί την πραγματική οικονομία ακόμη και σε επίπεδο ευρωζώνης. Η σταθερότητα του ευρώ εξαρτάται όχι από την πραγματική δυναμική της οικονομίας, αλλά από συγκεκριμένες αξιωματικές πολιτικές παραδοχές, από ορισμένες υποθέσεις εργασίας: (1) Σταθερή νομισματική κυκλοφορία, που δεν επιτρέπει την έκδοση πρόσθετου νομίσματος. (2) Χαμηλά επίπεδα χρέους και κρατικών ελλειμμάτων. (3) Συντονισμός οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής.

Η οικονομία όμως δεν κινείται με βάση πολιτικές παραδοχές και μάλιστα αξιωματικού χαρακτήρα, αλλά με βάση την αντικειμενική κατάσταση των συναλλαγών και της παραγωγής στην πραγματική οικονομία. Κι αυτή η κατάσταση είναι πάντα κυμαινόμενη σε τέτοιον βαθμό που καμιά σταθερά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν μια οικονομία είναι διαρκώς ελλειμματική στο επίπεδο της παραγωγής και των συναλλαγών, όσο κι αν προσπαθεί είναι αδύνατο να τηρήσει τις όποιες παραδοχές και αξιώματα. Ότι κι αν κάνει.

Έτσι και με το ευρώ. Ένα νόμισμα που βασίζεται σε εξωπραγματικά αξιώματα δεν μπορεί να διασωθεί ενισχύοντας τις υποθέσεις εργασίας πάνω στις οποίες στηρίχθηκε. Είναι αδύνατον. Όσο ενισχύονται οι αξιωματικές πολιτικές παραδοχές σε βάρος της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας, τόσο περισσότερο θα σπέρνει την χρεοκοπία, την καταστροφή και την ισοπέδωση. Σε βαθμό μάλιστα πρωτάκουστο για τους λαούς της Ευρώπης.

Μέχρι εδώ το παραμύθι περί «λίθινης εποχής»

Επομένως η λίθινη εποχή δεν είναι ένα ενδεχόμενο που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά με την ίδια την παραμονή στο ευρώ. Άλλωστε στη λίθινη εποχή ζουν ήδη οι πάνω από 1 εκατομμύριο άνεργοι της χώρας, αλλά και τα 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι που βιώνουν μια κατάσταση όπου είτε βρίσκονται με δουλειά χωρίς μέλλον, είτε με μέλλον χωρίς δουλειά, όπως το 50% και πλέον της νέας γενιάς. Δεν συζητάμε βέβαια για την ανέχεια που έχει ενσκήψει στην πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών. Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζει η μέση ελληνική οικογένεια μπορεί να συγκριθεί μόνο με την κατοχική και την πρώτη μετακατοχική περίοδο.

Κι επειδή η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί σε βαθμό ανήκουστο, θα πρέπει να ρωτήσουμε που βρίσκεται η «κόκκινη γραμμή»; Που πρέπει να φτάσουμε για να πούμε «φτάνει, ως εδώ»; Πόσοι από τους νέους μας πρέπει να μεταναστεύσουν μαζικά γιατί δεν βρίσκουν ούτε δουλειά του ποδαριού; Πόσοι εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι πρέπει να ζήσουν σε συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης; Πόσοι από τους ηλικιωμένους πρέπει να πεθάνουν γιατί δεν έχουν ούτε καν να πληρώσουν για την θέρμανσή τους; Πόσα άτομα με ειδικές ανάγκες πρέπει να ριχτούν στον Καιάδα γιατί καταργείται ακόμη και η πιο στοιχειώδης κοινωνική πρόνοια; Πόσοι θα πρέπει να αφήσουν την τελευταία τους αναπνοή σε κάποιο ράντσο, ή στα χέρια των δικών τους, γιατί διαλύεται ακόμη και η πρωτοβάθμια υγεία;

Είναι ή δεν είναι η λίθινη εποχή αυτή που ζουν σήμερα εκατομμύρια Έλληνες; Τι έχουν να φοβηθούν οι άνεργοι, οι κατεστραμμένοι επαγγελματίες και οι αφανισμένοι μικρομεσαίοι, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι που ζουν κυριολεκτικά στο όριο; Τι έχουν να φοβηθούν όλοι αυτοί από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Μην χάσουν τις (ανύπαρκτες) καταθέσεις τους; Μην και χάσουν ακόμη κι αυτά τα λίγα που τους έχουν απομείνει; Μόνο ένας ανόητος ή ένα τυπικό κομματικό στέλεχος, μπορεί να πιστεύει στα σοβαρά σήμερα ότι δεν οδηγούμαστε με μαθηματική βεβαιότητα σε ολοκαύτωμα ενός ολόκληρου λαού προκειμένου να διατηρηθεί μια τυχάρπαστη κερδοσκοπική επινόηση των τραπεζιτών: το ευρώ.

Νέα αρχή να επιβάλλει ο ελληνικός λαός

Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να γίνει μια νέα αρχή προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Αρκεί να το επιβάλει ο ίδιος και όχι οι καταχτητές του και οι ντόπιοι δοσίλογοι. Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να κερδίσει την ελευθερία του από τους δυνάστες των αγορών και να διεκδικήσει την κυριαρχία του σ’ αυτόν τον τόπο. Κι αυτό είναι το ζουμί της όλης υπόθεσης.

Μπορεί ένας λαός σαν τον ελληνικό να σταθεί στα πόδια του και να προχωρήσει με ίδιες δυνάμεις; Ή είναι καταδικασμένος να χρειάζεται πατερίτσες, προστάτες και νταβατζίδες; Αυτό είναι το δίλλημα που συνδέεται πρώτα και κύρια με το ζήτημα του εθνικού νομίσματος. Η τερατολογία που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα συνδέεται με την ανάγκη ο λαός να πιστέψει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του, ότι αν και κατοικεί σε μια από τις πιο ευλογημένες χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί να παράγει τίποτε, δεν έχει τα μέσα για να σταθεί όρθιος με τις δικές του δυνάμεις.

Δεν είναι καινούργια αυτή η προσπάθεια. Λίγο μετά την ναζιστική κατοχή οι ίδιες δυνάμεις που υπηρέτησαν το καθεστώς κατοχής πάσχιζαν να πείσουν τον Έλληνα ότι η ανεξαρτησία και η εθνική κυριαρχία είναι ένας μύθος. Ο Γεώργιος Βλάχος της Καθημερινής, συνεργάτης των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, έγραψε το 1958 ότι το σύνθημα της εθνικής ανεξαρτησίας είναι «κενό ουσίας πυροτέχνημα», ενώ ο διευθυντής του γνωστού συγκροτήματος Χρ. Λαμπράκης, που διέπρεψε στην κατοχή, έγραφε την ίδια χρονιά πώς «η ανεξαρτησία στον σημερινό κόσμο είναι μια ουτοπία…» Στον χορό αυτού του νεοδοσιλογισμού και ονομαστοί διανοούμενοι της εποχής όπως ο κ. Γ. Θεοτοκάς, ο οποίος έγραφε ότι η «ιστορική αναγκαιότητα» οδηγεί στο ξεπέρασμα των εθνών και στη δημιουργία υπερεθνικών σχηματισμών, γιατί μόνο έτσι μπορεί «να αξιοποιηθεί εντελώς η σύγχρονη τεχνική» και να πραγματοποιηθεί η «σταθερή εξύψωση του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών μαζών του κόσμου.»

Αυθυπαρξία ή υποτέλεια;

Την εποχή εκείνη με νωπές της μνήμες των αγώνων κατά του καταχτητή παλιού και νέου, για την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, δεν περνούσαν εύκολα οι ενδοτισμοί. Έτσι ο Ε. Παπανούτσος απαντώντας στον Θεοτοκά έγραφε: «ομολογώ πώς άμα βάζω στο νου μου πραγματοποιημένο το καθεστώς που προφητεύει ο καλός φίλος με πιάνει φόβος. Μεγάλος φόβος… Ας θυμηθούμε ότι ο Χίτλερ προόριζε την Ελλάδα για τουριστικά ταξίδια και για καλλιέργεια της αγριόμεντας…». Πολύ σωστά ο κ. Παπανούτσος διαβλέπει τους κινδύνους που συνεπάγονται για την Ελλάδα σε τέτοιες «υπερεθνικές ενώσεις» και σωστά υπογραμμίζει πως η «εθνική μας προσωπικότητα, η πολιτική μας παράδοση, το πνεύμα και το ήθος του λαού μας… ένας μόνο σίγουρος τρόπος υπάρχει να διαφυλαχθούν: η αυθυπαρξία, το δικαίωμα να διαθέτει κανείς τον εαυτό του όπως θέλει, να κυβερνάει αυτός το σπίτι του και όχι οι άλλοι – ας είναι και οι καλύτεροι φίλοι».

Αυθυπαρξία ενός λαού χωρίς οικονομική αυτοδυναμία και εθνική ανεξαρτησία δεν μπορεί να υπάρξει κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς. Και αφετηρία για μια τέτοια αυθυπαρξία αποτελεί η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 24/11/2011

10 απλοί τρόποι για να μην τα “σκ@τώσεις” στην ζωή σου

1) Σταμάτα να δίνεις τόσο μεγάλη σημασία στο πως αισθάνεσαι.
Το πώς αισθάνεσαι, είναι πως αισθάνεσαι. Σύντομα θα περάσει. Το πώς σκέφτεσαι, είναι πως σκέφτεσαι....
Σύντομα θα αλλάξει και αυτό. Πες στον εαυτό σου, ότι αυτό που νιώθεις το νιώθεις και αυτό που σκέφτεσαι, το σκέφτεσαι. Από την στιγμή που δεν μπορείς να σταματήσεις τον εαυτό σου από το να σκέφτεται ή να αποτρέψεις τα αισθήματα να δημιουργούνται στο μυαλό σου, δεν έχει κανένα νόημα να είσαι περήφανος ή να ντρέπεσαι για αυτά. Δεν τα προκάλεσες εσύ. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελέγξεις τις πράξεις σου. Αυτές είναι η μόνη αιτία ευχαρίστησης ή ντροπής

2) Σταμάτα να ανησυχείς. Συχνά κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Όσο περισσότερο σκέφτεσαι κάτι άσχημο, τόσο πιθανότερο είναι να συμβεί. Όταν είσαι αρκετά κοντά στο να αναγνωρίσεις το πρώτο σημάδι του προβλήματος, τότε σίγουρα θα βρεις κάτι ώστε να πείσεις τον εαυτό σου ότι όντως υπάρχει πρόβλημα.

3) Χαλάρωσε με τον σχολιασμό της εσωτερικής σου ζωής.
Αν θες να είναι χαρούμενος, σταμάτα να λες στον εαυτό σου ότι είσαι άθλιος. Οι άνθρωποι συνέχεια λένε στον εαυτό τους πως αισθάνονται, τι σκέφτονται οι άλλοι για αυτούς, τι σημαίνει το καθετί. Τα περισσότερα προκύπτουν από την φαντασία τους. Τα υπόλοιπα είναι ίσα μέρη από ψέματα και παρερμηνεύσεις.
Έχεις μόνο μια περιορισμένη αντίληψη για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα. Συνήθως, ούτε αυτοί γνωρίζουν κάτι περισσότερο και σίγουρα νοιάζονται πολύ λιγότερο για εσένα, από ότι εσύ για αυτούς. Δεν έχεις κανένα τρόπο να γνωρίζεις πραγματικά τι σημαίνει το καθετί. Οτιδήποτε πεις στον εαυτό σου είναι και αυτό που θα πιστέψεις.

4) Μην δίνεις σημασία στην εσωτερική σου αυτοκριτική.
Το να κρίνεις τον εαυτό σου είναι ανούσιο. Το να κρίνεις τους άλλους είναι ανοησία. Ότι και να κάνεις, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα το κάνει καλύτερα. Όσο άσχημα και να είσαι, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα είναι χειρότερα. Από την στιγμή που δεν μπορείς να πεις τι είναι καλύτερο και τι χειρότερο, πως μπορείς να τοποθετήσεις τον εαυτό σου σωστά μεταξύ αυτών; Το να κρίνεις τους άλλους είναι ανόητο. Από την στιγμή που δεν γνωρίζεις όλα τα γεγονότα και έχεις μόνο μια μερική άποψη για τον άλλο, δεν μπορείς να δημιουργήσεις μια αξιόπιστη και αντικειμενική κλίμακα αξιολόγησης.
Και στην τελική, ποιος νοιάζεται για την άποψη σου έτσι και αλλιώς;

5) Σταμάτα να νιώθεις ένοχος.
Η ενοχή δεν αλλάζει τίποτα. Μπορεί να σε κάνει να αποδεχθείς την ευθύνη, αλλά δεν παράγει κάτι καινούργιο στην ζωή σου. Αν νιώθεις ένοχος για κάτι που έκανες, είτε κάνε κάτι για να επανορθώσεις ή αποδέξου ότι τα σκάτωσες και προσπάθησε να μην το κάνεις ξανά. Στην συνέχεια, άφησε το να ξεχαστεί.
Αν αισθάνεσαι ένοχος για κάτι που κάποιος άλλος έκανε, τότε πήγαινε να δεις ένα ψυχίατρο. Αυτό είναι τρελό..

6) Σταμάτα να ανησυχείς για το τι λέει ο υπόλοιπος κόσμος για εσένα.
Οι κακοήθεις άνθρωποι μπορεί να σε τρελάνουν. Οι καλοί άνθρωποι δεν μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο. Τα γεγονότα είναι γεγονότα και οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Δεν μπορούν να σου κάνουν κάτι. Εσύ το κάνεις στον εαυτό σου.
Τα οποιαδήποτε συναισθήματα είναι αποτέλεσμα εξωτερικών γεγονότων, είναι αδύναμα μέχρι την στιγμή που εσύ θα τους επιτρέψεις να ανέβουν στην επιφάνεια. Εξάλλου, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι απασχολημένοι με το να σκέφτονται για τον εαυτό τους (και το τι σκέφτεσαι εσύ για αυτούς) για να ανησυχούν για εσένα.

7) Σταμάτα να κρατάς σκορ.
Οι αριθμοί είναι αριθμοί. Δεν έχουν μυστικές δυνάμεις. Επειδή κάτι μπορεί να εκφράζεται ως αριθμός ή αναλογία, δεν σημαίνει ότι είναι αλήθεια. Πολλοί από τους δείκτες επιχειρήσεων είναι είτε άσχετοι, είτε ασυναρτησίες, είτε παράλογοι ή απλά λάθος. Αν δεν τους καταλαβαίνεις ή λένε κάτι περίεργο, απλά αγνόησε τους. Δεν υπάρχει τίποτα το επιστημονικό στο να βασίζεσαι σε σφαλμένα στοιχεία. Ούτε τίποτα χρήσιμο στο να βασίζεις την ζωή σου σε αριθμούς, που ήταν ανόητοι εξαρχής.

8) Μην ανησυχείς αν η ζωή και η καριέρα σου δεν πάνε όπως θα ήθελες.
Όσο πιο πολύ μένεις προσκολλημένος σε ένα σχέδιο, τόσο πιο σύντομα θα πάει κάτι λάθος. Ο κόσμος αλλάζει συνεχώς. Όσο προσεκτικά και να έχεις αναλύσει την κατάσταση όταν έκανες το σχέδιο, αν έχουν περάσει πάνω από μερικές μέρες τα πράγματα έχουν ήδη αλλάξει. Μετά από ένα μήνα θα είναι τελείως διαφορετικά. Μετά από ένα χρόνο σχεδόν τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Ο προγραμματισμός είναι χρήσιμος μόνο σαν μια αρχή που θα αναγκάσει τον άνθρωπο να σκεφτεί προσεκτικά τι θα κάνει και τι όχι. Μόλις ξεκινήσεις, πέτα το σχέδιο στην άκρη και έχε το νου σου στην πραγματικότητα.

9) Μην αφήνεις τους άλλους να σε χρησιμοποιούν για να αποφύγουν τις δικές τους ευθύνες.
Το να θεωρείς τον εαυτό σου υπεύθυνο για την επιτυχία και ευτυχία κάποιου άλλου, σημαίνει ότι έχεις χάσει το νόημα. Είναι η ζωή του και όχι δικιά σου. Αυτός πρέπει να την ζήσει. Δεν μπορείς να το κάνεις εσύ για αυτόν, ούτε μπορείς να τους αποτρέψεις από το να σκατώσουν, αν αυτό έχουν αποφασίσει να κάνουν.

10) Σταμάτα να ανησυχείς για την προσωπικότητα σου. Δεν έχεις.
Η προσωπικότητα, όπως και το εγώ κάποιου, είναι μια δημιουργία του μυαλού. Δεν υπάρχει στον πραγματικό κόσμο. Είναι μια λέξη που περιγράφει την γενική εντύπωση που δίνεις στους άλλους μέσα από τα λόγια και τις πράξεις σου. Αν η προσωπικότητα σου δεν είναι αρεστή σήμερα, μην ανησυχείς. Μπορείς πάντα να την αλλάξεις, εφόσον επιτρέψεις στον εαυτό σου να το κάνει. Αυτό που καθορίζει την προσωπικότητα ενός ατόμου, είναι μια συνεχής και αποφασιστική προσπάθεια από μέρους του να λέει στον εαυτό του τι είδους άνθρωπος είναι και να πράττει ανάλογα.

Αν δεν σου αρέσει ο τρόπος που είσαι, άλλαξε τον. Ο μόνος που στέκεται στον δρόμο σου είσαι εσύ..

ΔΡΑΧΜΗ

            Κατά την περίοδο της Επανάστασης οι συναλλαγές γινόντουσαν σε ξένα νομίσματα (τουρκικά γρόσια, Ισπανικά δίστηλα, Αυστριακά τάλληρα κλπ) .

            Ο Καποδίστριας καθόρισε τις τιμές των ξένων νομισμάτων  με βάση το γρόσι .

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : ο πρώτος φοίνικας σαν κέρμα κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το1829

Η Δ Συνέλευση στο Άργος ψήφισε την δημιουργία του αργυρού ελληνικού νομίσματος του ΦΟΙΝΙΚΑ  που κυκλοφόρησε την 1/10/1829, ιδρύθηκε μάλιστα στις 2/2/1828  η «Χρηματιστική τράπεζα», η τράπεζα αυτή εξέδωσε 3.000.000 φοίνικες , την 4/1/1832 καθιερώθηκε η κυκλοφορία του χαρτονομίσματος .

            Την δραχμή την δημιούργησε η αντιβασιλεία, η οποία κατήργησε την «Χρηματιστική τράπεζα» και απέσυρε από την κυκλοφορία τον φοίνικα.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : πρώτη δραχμή του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους κόπηκε στο Μόναχο το 1832

            ΠΡΩΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ: Μετά την επανάσταση της 3/9/1843 η Ελλάδα κήρυξε χρεοστάσιο για ένα δάνειο 60.000.000 δραχμών που είχε συναφθεί 10 χρόνια νωρίτερα και δεν μπορούσε να το εξυπηρετήσει.

            ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ : Την 1/12/1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης ανακοίνωσε στην βουλή την χρεοκοπία της Ελλάδος με την ιστορική φράση «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν», το ύψος των δανείων ήταν πολλαπλάσιο από την πρώτη χρεοκοπία.

            Μετά την περίοδο 1909-1912 το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου ξεπέρασε το μισό των εξαγωγών και μαζί με τις πολεμικές δαπάνες ξεπέρασε τα 163.000.000 λίρες Αγγλίας, η σχέση δραχμή- λίρας  το 1914 ήταν  25,16 και το 1924 έφτασε 238 δραχμές με αποτέλεσμα να ανέβει ο τιμάριθμος από 100 στο 1309 .

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :  Με την ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας το 1841 η δραχμή καθιερώνεται και ως τραπεζογραμμάτιο και γίνεται χαρτονόμισμα.

            ΤΡΙΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ : Το 1922 ο υπουργός οικονομικών Πρωτοπαπαδάκης «έκοψε» το χαρτονόμισμα στα δύο  και ελάττωνε την αξία του στο μισό, ο κάθε πολίτης έχανε τα μισά του χρήματα μέσα σε μια μέρα, τα άλλα μισά ΘΑ τα εισέπραττε σε 20 χρόνια, έτσι το νόμισμα που κυκλοφορούσε από 3.000.000.000 έγινε το μισό δηλαδή 1.500.000.000 δραχμές

            ΤΕΤΑΡΤΗ  ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ: Την λογική του Πρωτοπαπαδάκη επανέλαβε το 1926 ο Θ Πάγκαλος που «έκοψε» το νόμισμα στο ¼ η δραχμή και η λίρα είχαν ισοτιμία 1 λίρα= 375 δραχμές, αυτά μέχρι την οικονομική κρίση του 1929 , οπότε ο Ε Βενιζέλος αποσύνδεσε την δραχμή από την λίρα την 21/9/1931 και το Μάιο του 1932 κήρυξε χρεοστάσιο, με το οποίο οι τόκοι των εξωτερικών δανείων μειώθηκαν κατά 25% η δραχμή υποτιμήθηκε και παρέσυρε και την οικονομία , το Σεπτέμβριο του 1936 η δραχμή ξανασυνδέθηκε με την λίρα με ισοτιμία 1λίρα= 550 δραχμές.

            ΠΕΜΠΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ : Κατά την διάρκεια του Β παγκοσμίου πολέμου η δραχμή εκμηδενίστηκε, ο τιμάριθμος κόστους ζωής από τιμή 1 τον Απρίλιο του 1941 ανέβηκε στο 156 τον Δεκέμβριο του 1942, στο 1522 τον Δεκέμβριο του 1943 και στο 2.305.984,911 τον Οκτώβριο του 1945.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Χαρτονόμισμα της Ηπειροθεσσαλίας. Τυπώθηκαν στην Γαλλία το 1882.

            Χρειάστηκαν να γίνουν τρεις γενναίες νομισματικές ρυθμίσεις σε διάστημα 15 μηνών

ΠΡΩΤΗ ΡΥΘΜΙΣΗ : Έγινε στις 11/11/1944 με την κυκλοφορία νέας δραχμής και με ισοτιμία 1 δραχμή = 50.000.000.000 παλαιές δραχμές, 1 χάρτινη λίρα  Αγγλίας = 600 νέες δραχμές , 1 δολάριο ΗΠΑ = 150 δραχμές, 1 χρυσή λίρα Αγγλίας 2.850 νέες δραχμές.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΡΥΘΜΙΣΗ:  Έγινε 4/6/1945 έδινε στην Κεντρική Τράπεζα την ευχέρεια να ρυθμίζει με ειδικό δελτίο την σχέση δραχμής συναλλάγματος, η πρώτη σχέση ήταν 1λίρα = 2.000δραχμές και 1 δολάριο = 500 δραχμές.

ΤΡΙΤΗ  ΡΥΘΜΙΣΗ: Έγινε 25/1/1946 με αυτή η εξωτερική αξία της δραχμής ορίστηκε από την ισοτιμία 1λίρα= 20.000 δραχμές και 1δολάριο = 5.000 δραχμές.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η Δραχμή που έδωσε την θέση της στο ΕΥΡΩ.

            Με το τέλος του εμφυλίου στις 21/9/1949 έγινε νέα ισοτιμία που αντιστοιχούσε 1 δολάριο = 10.000 δραχμές και μετά ανέβηκε στις 15.000 δραχμές ενώ η λίρα = 32.000 δραχμές και μετά 42.000 δραχμές .

            Στις 9/4/1953 ο Σπ Μαρκεζίνης που ήταν Υπουργός Συντονισμού στην κυβέρνηση Παπάγου υποτίμησε την δραχμή κατά 100% και η ισοτιμία έγινε 1 δολάριο = 30 δραχμές , η ισοτιμία αυτή κρατήθηκε μέχρι το 1973 .

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :  Νόμισμα που χρησιμοποιήθηκε από τους μαχητές του ΔΣΕ στο Μπουλκές (δεν ήταν δραχμές αλλά δηνάρια) υπήρχαν και άλλες νομισματικές ισοτιμίες .

            Στις 19/10/1973 ο υπουργός συντονισμού Θ Καψάλης της κυβερνήσεως Σπ Μαρκεζίνη ΑΝΑΤΙΜΗΣΕ την δραχμή κατά 10% έτσι 1 δολάριο = 27 δραχμές .

Ο ΟΟΣΑ σημειώνει ότι η δραχμή από πλευρά σταθερότητας το 1967 κατείχε την 2η θέση μετά το μάρκο ενώ το 1996 έφτασε στην 10η θέση.

            Μετά την μεταπολίτευση η δραχμή  τον Μάρτιο του 1975 η Κυβέρνηση Καραμανλή αποσύνδεσε την δραχμή από το δολάριο και  το σύνδεσε με δέσμη νομισμάτων χωρών, το δυσμενές ισοζύγιο πληρωμών ανάγκασε την κυβέρνηση Γ Ράλλη να σταματήσει την «διολίσθηση» της δραχμής και να χαράξει πορεία παράλληλη με το δολάριο, το φθινόπωρο του 1980 εγκαταλείφτηκε και αυτή η πολιτική και άρχισε να παρακολουθεί η δραχμή τις διακυμάνσεις των νομισμάτων της ΕΟΚ , υποτίμηση της δραχμής πραγματοποιήθηκε στις 19/2/1981 (Κυβέρνηση Γ Ράλλη) η αξία της δραχμής ήταν κατά 15% (Βήμα 22/2/1981) .

Ας  δούμε όμως την πορεία της δραχμής από την   υποτίμηση του 1953 μέχρι το 1991 με έτος βάσης το 1973:

ΕΤΟΣ …ΔΝΤ….. ΔΕΙΚΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΔΡΧ

1953……38,0……2,08

1954……43,7…...1,82

1955……46,2……1,72

1956……47,9……1,63

1957……49,0……1,61

1958……49,7……1,59

1959……50,9……1,54

1960……51,7……1,52

1961……52,7……1,49

1962……52,5……1,49

1963……54,0……1,45

1964……54,5……1,45

1965……56,2……1,41

1966……59,0……1,33

1967……60,0……1,32

1968……60,2……1,32

1969……61,7……1,28

1970……63,5……1,23

1971……65,4……1,20

1972……68,2……1,15

1973……78,8……1,00

1974…..100,0……0,79

1975…..113,4……0,69

1976…..128,5……0,61

1977…..144,1……0,55

1978…..162,2……0,49

1979…..193,0……0,41

1980…..141,0……0,33

1981…..300,0……0,26

1982…..100,0……0,22

1983…..120,2……0,18

1984…..142,4……0,15

1985…..169,9……0,13

1986…..209,0……0,10

1987…..243,3……0,09

1988…..276,2……0,08

1989…..314,1……0,07

1990…..378,3……0,06

1991…..449,8……0,05

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Χαρτονόμισμα 10 δραχμών του 1940

Τι σημαίνει αυτό ότι η δραχμή το 1973 ήταν μία δραχμή δηλαδή 100 λεπτά και έγινε το 1982 22 λεπτά .

 Ο ΜΕΣΟΣ ΕΤΗΣΙΟΣ ΡΥΘΜΟΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ έχει ως ακολούθως:

1953-63 4,16%

1964-66 2,99%

1967-73 3%

1975-81 17,09%

1982-89 18,2%

1990-91 19,67%

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Κατοχικό χαρτονόμισμα 10.000.000.000 ήταν ευτελέστατης αξίας νόμισμα.

Ας δούμε τώρα την ισοτιμία της δραχμής σε σχέση με το δολάριο:

ΕΤΟΣ ….ΤΙΜΗ ΠΩΛ $.....ΠΟΣΟΣΤΟ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗΣ

1974…..30,150……………….

1975…..36,107……………….+19,76%

1976…..37,501……………….+3,86%

1977…..35,974……………….-4,07%

1978…..36,465……………….+1,36%

1979…..38,766……………….+6,31%

1980…..47,354……………….+22,15%

1981…..58,813……………….+24,2%

1982…..71,891……………….+22,39%

1983…..100,323……………….+39,37%

1984…..129,920……………….+29,5%

1985…..149,258……………….+14,88%

1986…..142,086……………….-4,81%

1987…..129,657……………….-8,75%

1988…..151,062……………….+16,51%

1989…..160,946……………….+6,54%

1990…..162,616……………….+1,04%

1991…..179,530……………….+10,40%

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Από την δραχμή στο ΕΥΡΩ.

Ισοτιμία της δραχμής σε σχέση με το  ECU:

ΕΤΟΣ….ΤΙΜΗ ECU…..ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΗ

1962……32,09……………ΣΤΑΘΕΡΗ

1963……32,09…………… ΣΤΑΘΕΡΗ

1964……32,09…………… ΣΤΑΘΕΡΗ

1965……32,09…………… ΣΤΑΘΕΡΗ

1966……32,09…………… ΣΤΑΘΕΡΗ

1967……31,94……………+0,47%

1968……30,87……………+3,35%

1969……30,67……………+0,65%

1970……30,67…………… ΣΤΑΘΕΡΗ

1971……31,43……………-2,48%

1972……33,65……………-7,06%

1973……36,95……………-9,81%

1974……35,78……………+3,17%

1975……39,99……………+11,77%

1976……40,88……………+2,23%

1977……42,04……………+2,84%

1978……46,78……………+11,27%

1979……50,77……………+8,53%

1980……59,32……………+16,84%

1981……61,62……………+3,88%

1982……65,34……………+6,04%

1983……78,09……………+19,51%

1984…… 88,34……………+13,13%

1985…..105,74……………+19,7%

1986…..137,43……………+29,27%

1987…..156,21……………+13,67%

1988…..167,56……………+7,27%

1989…..178,96……………+6,8%

1990…..201,43……………+12,56%

1991…..225,18……………+11,79%

2000…..340,74

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ενα λεπτό του 1869.

Ο ΜΕΣΟΣ ΕΤΗΣΙΟΣ ΡΥΘΜΟΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ (ΥΠΟΤΙΜΗΣΕΩΣ Μ.Ε.Ρ.Υ.) ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ECU

1953-66 ΣΤΑΘΕΡΗ ΤΙΜΗ

1967-74 Μ.Ε.Ρ.Υ. -4,47%% ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

1975-81 Μ.Ε.Ρ.Υ. + 8,19% ΝΔ

1982-89 Μ.Ε.Ρ.Υ.+14,51% ΠΑΣΟΚ

1990-91 Μ.Ε.Ρ.Υ.+12,18% ΝΔ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Οι Έλληνες έζησαν και ευτυχισμένα χρόνια με την δραχμή τους και γιατί όχι και στο μέλλον στην έντιμη δραχμή μας.

ΠΗΓΕΣ

1.ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» 1984 σ σ 36 και 218

2. ΕΣΥΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΤΗΡΙΔΕΣ

3. «ΕΠΙΛΟΓΗ» Ιαν 1990 Σ13 1990-91 σ 29

4. ΕΤΗΣΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΕΟΚ 1962-1986

5. ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1987-91